Čištije A. Alibašić Čištije. Jedan od glavnih sufijskih tarikata južne Azije, čištije su dobile naziv po zapadnoafganistanskom selu Čišt gdje je navodno sve počelo. Osnivačem tarikata se smatra Mu‘inuddin Čišti (u. 1236), čiji život okružuju brojne legende. Tarikat ima vrlo jednostavno učenje a karakteriše ga ekstremni entuzijazam za muziku i poeziju (sema’). U 18. st. bio je najrašireniji tarikat na Potkontinentu ali danas ima manje sljedbenika od kadirija. Zbog sinkretičkih elemenata preuzetih iz hinudizma često je na udaru kritike muslimanskih pravnika. Centralno mjesto u obredima tarikata zauzimaju masovne i ekstravagantne ceremonije kod turbeta šejhova tarikata. Početkom devedesetih godina 20. st. na Mu‘inovom mezaru znalo se okupiti i preko sto hiljada ljudi u takvim prilikama. Na tim ceremnijama obavezan sadržaj su sesije qawwali muzike. Qawwali muzika (od arapskog qawwal, narodni pjevač) je tradicionalna muzika sufija čištijskog reda i jedna vrsta hindustani lahke klasične muzike. Nastala je u 10. stoljeću fuzijom perzijske i centralnoazijske poezije, filozofije i vjerskih elemenata sa karaktersitičnim indijskim muzičkim izrazom. Samu muzičku formu qawwalija karakterišu inspirativni sufijski stihovi, raskošan vokal i, tabla bubanj, kao jedina instrumentalna pratnja. Kao i u svojim najranijim danima, qawwali muzika se i danas najčešće izvodi četvrtkom, na derviškim sesijama. Zahvaljujući kontroverznom Nusretu Fatih Ali Kanu (1948-1997), autoru muzike za Posljednje Kristovo iskušenje, ova muzika je posljednjih decenija 20. stoljeća postala popularna i van granica Potkontinenta kako kod muslimana tako i kod pripadnika drugih vjera.