Šejh Abd ul Fettah bin Muhammed Ebu Gudde
(1917,-1997,)
|
|
Ime i prezime:
Abdul_Fettah_bin_Muhammed Ebu _Gudde
|
|
Datum i mjesto rodjenja:
1917,
|
|
Kontakt adresa:
|
Kratka biografija:
Sejh Abd ul Fettah bin Muhammed Ebu Gudde je renomirani alim sa ogromnim bin Besir bin Hasan znanjem i dubokim razumijevanjem Islama ciji je karakter u velikoj mjeri kombinovao karakteristike predanog ucenjaka, zapazenog mudzahida i ostroumnog osmatraca Ummeta. Rodjen je 1917 godine u Halebu, na sjeveru Sirije. Ispustio je dusu u 80-oj godini zivota, 16 februara 1997. godine u Rijadu, Saudijska Arabija. Sahranjen je na groblju Dzenet al-Baqui’ u Medini.
Njegov otac Muhammed, tekstilni trgovac, bio je covjek izuzetne poboznosti, dobro poznat po svojoj privrzenosti Islamu. Djed sejha Abd ul Fetaha je takodje bio poznat po poslovanju, on je bio jedan od najvecih trgovaca tekstilom u Halepu. Njegovo prijeklo ide unazad do Halida ibn Velida, ashaba Bozijeg poslanika (saws).
Sejh Abd el Fetah nije bio zainteresovan za trgovinu, vec je prihvatio poziv Islama koji je oblikovao njegov zivot. Za razliku od svog slavnog pretka, ratnika Islama, Abd ul Fetah je krenuo putem ucenja I poducavanja Islamu. Sa prednostima studiranja u Siriji i Egiptu, srcu islamskog ucenja, postigao je jaku akademsku osnovu pod nadzorom eminentno kvalifikovanih ucitelja za svoja buduca zapazena dostignuca. Imao je srecu da se druzi sa nekoliko najistaknutijh islamskih ucenjaka i mislioca u to vrijeme kao sto su sejh Mustafa Sabri, sejh osmanskog halife, imam Hasan al Bana iz Muslimanske Brace i Mevlana Ebu Ala el Mawdudi iz Dzema’at el Islamije. Rano obrazovanje sejha Abd ul Fetaha je bilo u Arapsko-islamskoj medresi u Halepu; zatim na Hasrevijeh medresi (sadi poznatoj kao srednja serijatska medresa), gdje je zavrsio studije 1942 godine. Sejh Ragib el Tabah, sejh Ahmed al Zerqa, sejh Eisa Bajanuni, sejh Muhammed al Hakim, Esad Abdzi, sejh Ahmed Kurdi, sejh Nedzib Sradzudin i sejh Mustafa al Zerqa su bili neki od njegovih ucitelja.
Dvije godine kasnije Abd al Fetah bio je u Kairu, prestiznom mjestu islamskih studija, Al-Azharu, na serijatskoj skoli (1944-48). Specijalizovo je psihologiju i principe obrazovanja, fakultet arapskog jezika I diplomirao 1950 godine. Sejh Muhammed el Khidr Husein, sejh Mahmud Saltat su ga poducavali. Tamo je takodje sreo sejha Mahmuda Zahida el Kawtharija, slavnog turskog alima u egzilu cije su ideje dozivotno uticale na njega. U poboznosti i temeljnom poznavanju hadisa, Abd el Fetah je u stopu slijedio svug mentora sejha al Kawtharija, pokazujuci se dostojnim nisiocem njegovog ucenja.
Po svom povratku u Siriju, sejh Abd ul Fetahova karijera u poducavanju imala je leteci pocetak. Godine 1951 on je izabran za vodeceg ucitelja islamskog obrazovanja, uzimajuci prvu nagradu. Jedanaest godina bio je u Hlepu u Sa'banijja medresi, poducavajuci i pisuci udzbenike za islamske studije. Medresa specijalizovna serijatska skola, produkovala je ucenjake I govornike. Njegov prelazak u serijatsku skolu, univerziteta u Damasku bio je sledeci korak u karijeri. Tamo je sejh predavao Usul-al fikh, Hanefijski fikh i komparativni fiqh 3 godine. Sledece dvije godine radio je ne Enciklopediji islamskog fikha. Za to vrijeme on je takodje kompletirao Rijecnik fiqha Al-Mahale od ibn Hazma, u dva toma, koji su zapoceli nekoliko njegovih kolega na univerzitetu. Ali to nije ukupan zbir njegovog autorstva. Njegove brojne publikacije ukljucuju mnoge originalne radove i obradjena klasicna djela
Abu Gudde je takodje bio u bliskom kontaktu sa vodecim institucijama i ulemom Pakistana i Indije, kao sto su Mevlana Muhammed Safi, kasnije glavni muftija Pakistana, Mevlana Muhamed Jusuf Binnori, muftija Atikur Rahman u Delhiju i Mevlana Abul Hasan Ali Nedwi. On je predstavljao islamske naucne radove iz ovih zemalja Arapskom svijetu i obratno. Licno je izdao Al-Tasrih bi ma tawatara fi en nuzul el Masih od Mevlana Muhammeda Anwara saha el Kasmirija kao i neke radove Mevlana Abdul-Hai Farangi Mahalija.
Iako je radio akademski posao sejh Abd ul Fetah se takodje posvetio da’wi i uhvatio se u kostac sa iskusenjima islamskog pokreta u Siriji. On je pristupio "Muslimanskoj braci" 1940. godine u Egiptu poslije susreta sa Hasanom al Bennom. Njihovo povjerenje u njegove sposobnosti, jedinstvene kvalitete i razumijevanje savremenog svijeta, I naravno njegovo razumijevanje Islama, ucinilo ga prirodnim izborom da bude lider i pokretac Ihvana u Siriji, biran je dva puta za lidera. Godine 1962. sejh je izborio mjesto u nacionalnom parlamentu za Halep, uprkos zestokom suprostavljanju ostalih kandidata. Za cetrnaest godina boravka u Siriji do 1965. godine kada je bio prisiljen da emigrira imao je ogroman uticaj na zivote svojih zemljaka. Prosirio je znanje o Islamu na vise od tri generacje daija I aktivisa. Davao je hutbu svake sedmice poslije kojih su slijedila pitanja. Njegove fetve su bile prepoznatljive kako po islamskom opazanju tako i po shvatanju savremenog svijeta. Drzao je casove fiqha svakog ponedjeljka i hadisa svakog cetvrtka.
Kao Ihvanski clan parlamenta i sejh Abd ul Fetah je obavljao obaveze suvise aktivno i kompetentno da bi bio ostavljen na miru od strane rezima. U opresivnoj situaciji u Siriji 60-ih godina, sejh je naznacio prioritete muslimana u zemlji i organizovao islamski front sa ciljem uljucivanja svih ucenjaka oko zajednicke platforme da bi se odrzalo jedinstvo medju muslimanima. Medjutim njegov pokusaj da demonstrira njihovu snagu i izrazi njihovu zabrinutost nije bio stvarno uspjesan zbog slabosti medju muslimanima.
Sejh Abd ul Fetah nije bio zastrasen: on je nastavio borbu. U Hasrevije dzamiji privlacio je hiljade ljudi svake sedmice kada je pokretao savremene probleme i govorio protiv diktature, ugnjetavanja i najezde sekularizma. Bio je zastrasivan iz svih pravaca ali je on i dalje ostajao cvrsto. Citirao bi poznati stih: "Ne marim kad budem ubijen kao musliman, koja moja strana prima smrtnu ranu za Allaha"
Medjutim, njegov rad je prekinut kada ga je vlada zatvorila u zatvor u pustinji Tadmor 1966. godine, zajedno sa ostalim ucenjacima na jedanaest mjeseci. Politicka kriza 1967. godine dovela je do oslobadjanja svih politickih zatvorenika. On se vratio u Halep, ali cesti pritisci su ga na na kraju prisilili na egzil preostalih 20 godina zivota, koji je proveo u Saudijskoj Arabiji nekoliko islamskih zemalja, ucestvujuci na mnogim seminarima i konferencijama.
Do 1988. godine sejh Abd ul Fetah je predavao na Imam Muhammed ibn Saud univerzitetu u Rijadu, gdje je takodje pomagao razvoju i planiranju kurseva i programa. Takodje je jedno vrijeme radio na univerzitetu kralja Sauda u Rijadu. Takodje je bio izabran za gostujuceg ucenjaka na Um-Durman univerzitetu u Sudanu.
Sejhova putovanja po Indiji, Pakistanu, Bangladesu, Sudanu, Magrebu, Iraku i Zalivu te njegov produzeni boravak u Egiptu i Saudijskoj Arabiji omogucili su mu osobito razumijevanje i pronicanje u probleme muslimana. Covjek jakog karaktera sa morem znanja i inteligencije, imao je veliku ljubav i brigu za Ummetom, svjestan vremena u kome zivimo, ljubazan i pitom u govoru, sejh Abd ul Fetah je osvojio srca sa kojima je dosao u kontakt, zadobijajuci njihovo stalno povjerenje i respekt.
Jedna pojedinacna karakteristika koja ga je cinila posebno dragom osobom kao islamskog ucenjaka bila je njegov balansiran pristup problemima, baziranim na pravicnosti i rasudjivanju o njima sa velikom preciznoscu u svjetlu serijata. On je takodje savjetovao svojim studentima da rade isto. Na primjer, iako je zivio i poducavao u sredini koja je bila neprijateljska prema idejama velikih mudzahida i ucenjaka Imama Ibn Tejmije (Siriji), on bi govorio istinu o njenu, podvlaceci njegove pozitivne tacke i podsjecajuci na njegova dostignuca. To je puno doprinelo da generacija odrste sa respektom i ljubavlju prema Ibn Tejmiji.
Godine 1995. oksfordov centar za islamske studije mu je dodijelio nagradu sultana od Bruneja za islamske studije. Sledece godine posjetio je Siriju prvi put od 1967. godine, u "diplomatskoj" misiji da bi osigurao oslobadjanje stotina clanova "Muslimanske brace" iz zatvora, organizacije koja je i dalje zabranjena u Siriji.
-----------------------------------------------
Izvor:
Impact International 27, no. 4 (april 1997), pp. 48-49.
Preveo:
Dzemal Plojovic
|
Bibliografija:
|
|
